20 rocznica śmierci śp. Janusza Śmiałka

Koleżanki i Koledzy,

właśnie minęła 20 rocznica śmierci Janusza Śmiałka, ratownika TOPR-u i członka naszego koła. O obchodach rocznicy, planowanych w listopadzie br. w schronisku Morskie Oko, powiadomimy niebawem.

Młodszym Kolegom, chcemy nieco przybliżyć tę nietuzinkową postać (opracowano na podstawie materiałów J. Nyki i Tyg. Podh. oraz internetowej strony AGH):

Urodził się 11 września 1940 roku w Warszawie. Zginął tragicznie w górach na dyżurze TOPR 26 września 1997 roku.

W 1962 ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W 1970 obronił pracę doktorską na Akademii Górniczo-Hutniczej.

Zatrudniony na AGH od 1 września 1962 roku, przez wiele lat był związany z Wydziałem Geodezji Górniczej, później z Instytutem Matematyki. Zajmował się głównie zastosowaniami matematyki dla potrzeb geodezji.

W jego dorobku naukowym jest kilka skryptów i publikacji naukowych z matematyki. Przez wiele lat prowadził przedmiot fakultatywny „Prace geodezyjne w warunkach zagrożeń”.

Wybitny taternik, alpinista i speleolog. Od 1963 roku był ratownikiem tatrzańskim, wysokiej klasy specjalistą w zakresie ratownictwa wysokościowego. Od 1966 roku uczestnik i kierownik wypraw do najgłębszych jaskiń świata.

W Tatrach wspinał się wyczynowo (m.in. Wariant R), szereg wejść zrobił poza Tatrami (np. na Demawand, 5670 m), jego droga życiowa była jednak głównie związana z jaskiniami. Należy niewątpliwie do pierwszoplanowych twórców światowej ekspansji polskiej speleologii w minionym 30-leciu, przyczynił się też walnie do modernizacji techniki eksplorowania jaskiń o rozwinięciu pionowym. Z jego nazwiskiem bądź kierownictwem wiąże się wiele osiągnięć eksploracyjnych w jaskiniach Tatr – m.in. takich, jak Śnieżna, Nad Kotlinami, Ptasia, Litworowa, Zimna, Nad Dachem, Czarna, Miętusia. To on kierował wyprawą, której w maju 1968 r. udało się połączyć jasknie Śnieżną i Nad Kotlinami w jeden system o głębokości (wówczas) 772 m. W r. 1966 uczestniczył w wyprawie do Gouffre Berger, wieloma ważnymi zagranicznymi wyprawami sprawnie kierował. Oto kilka z nich:

1972 trawersowanie Pierre Saint Martin (-1360 m, kierownik);
1973 Ghar Parau w Iranie (-751 m, kierownik);
1976 Gouffre Berger (-1122 m) i Grotta di Monte Cucco (-922 m, kierownik);
1977 Lamprechtsofen (do +860 m, kierownik);
1978 Lamprechtsofen (do +952 m, uczestnik);
1979 Lamprechtsofen (zastępca kierownika).

 

Janusz Śmiałek nie należał do kierowników "sztabowych", lecz wraz z uczestnikami działał pod ziemią na pierwszej linii i osobiście uczestniczył w sportowych sukcesach. Do KW został przyjęty w r. 1960, członkostwo zwyczajne uzyskał w 1964.

 

Zginął podczas samotnego patrolu toprowskiego w dniu 26 września 1997 w rejonie Białczańskiej Przełęczy Wyżniej; spadł żlebem ku Żabim Stawom.... Został pochowany w Krakowie na Cmentarzu Batowickim.